Devrik bir cümlenin çaresizliğine ağladım zaman zaman
Üşüdüm gerçeklerin ayazında yol bilmez yolcu gibi
Ben bilirim diyenlere sattım fikrimin güllerini
Savurganlığına perde çekip hayatın
Yaşadım yaşamışlığımı bir daha
Ve hiçbir şey bilmeyen ben tükettim tükenmişliğimi çoktan
Bir nefeste hissettim ölümün en güzel bana gülümsediğini uzaktan.
Tanıdığım bir ağaç var
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adini bile duymamış
Allah’ın isine bakin
Geceyi gündüzü biliyor
Devamını Oku
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adini bile duymamış
Allah’ın isine bakin
Geceyi gündüzü biliyor




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta