Devrik bir cümlenin çaresizliğine ağladım zaman zaman
Üşüdüm gerçeklerin ayazında yol bilmez yolcu gibi
Ben bilirim diyenlere sattım fikrimin güllerini
Savurganlığına perde çekip hayatın
Yaşadım yaşamışlığımı bir daha
Ve hiçbir şey bilmeyen ben tükettim tükenmişliğimi çoktan
Bir nefeste hissettim ölümün en güzel bana gülümsediğini uzaktan.
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta