Burada, durduk yere havaya bakıp,
bakıp sarılmak uzaklara
Ne bir etten kemikten insandır, oradaki, uzaktaki
Ne de güneşten düşer gölgesi toprağa
Güngörmez caddesinde yürüyordu kahramanımız,
Alelade salınarak yürüyordu
Mağaza camlarından aksına bakıp,
bakıp fotoğrafa durur gibi gülüyordu
İnce kahramanımız durduk yere iç geçirdi
Yirmisinde bir kadını anlamak dedi
Anlamak ihtiyatsız olanı, uzak, zor ve çıplak olanı
Bir sabah vakti damlamak dedi, penceremden aklıma
Ve mübarek, ‘bir sabah vakti penceremden girince siluetin’
Arlanırım, utanırım çirkinliğimden dedi
Kayıt Tarihi : 3.2.2012 13:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!