Bir Kimse Varki Şiiri - Uğur Musab Şahin

Yine yağmur, yine kar nisan ayında,
Ne odun var, ne kömür sağanlığımda.
Geçen yıl dolu vurdu bahçeleri de,
Ağaçlar telef oldu, zemheride de.

Üç yıl oldu kuraklıktan, toprak çatladı,
Gölümüz kurudu, köyümüz dağıldı.
Ne göçmen kuşlar geldi, ne o leylekler,
Viran oldu harman yeri, yeşil çimlerde

“Bittim” diyene ki, “yettim” der Allah,
Can çıkmadan mal çıkmaz, haydi yallah.
Yaşanan kıtlık kadar, gözlerde yaşlar,
Hiç biri boşuna değildir, bu yaşananlar.
2026

Bir kimsem var ki,
Her gün beş vakit derdimi açarım.
Yüreğim onun abonesidir.
Başım sıkışsa ona koşarım.

Dostlar sıkılıp dinlemez derdimi,
O kimsem var ki,
Randevusuz, zamansız her dem
Huzuruna kabul eder beni.

Ben huzuruna çıkmadığımda,
Kusuruma muhalefet etmez.
O kimsem var ki,
Şefkati kusuruma dem eksilmez.

Onca kimselerim terk ederken,
O kimsem var ki,
O yanımda kalır, olur herkesim.
Ecelim gelince de, ona giderim.
2026