Bir Kaptanın Alaborası

Bahtımız,
Şavkımız,
Orada sezilmeyen ömrümüz.

Karanlık Afrika'nın uyuşukluğu,
Dalgaların üzerinden thaseria,
Tıpkı dünyanın açık boğazından aşağı dökülen kara şarap,
Ve deniz, uzun, masmavi bir yara,
Ayaklarımızın altında gelgitleriyle,
Zincirlenmiş bir canavar.

Parlak ve kasvetli,
Yelken geriliyor—siyah, neredeyse suçlu—
Geminin direğinde,
Uzayı değil, yıldızların— sayısız, acımasız, kayıtsız.
Tanrı'yı ​​hiç tanımamış duaları başüstünde yerde.

Andımız,
Kaderimiz,
Orada akmakta nedenselliğimiz.

Üstümüzde bir deniz tanrısı poseidon—
Katranlanmış ruhlar,
Demir ritmiyle atan kalpler—
Yani: soğuk, özgür, ve affetmeyen.
Kış akşamının gölgesi asla,
Gözlerimize giremedi.
Bizi adlandırmadan önce.”
Gemi kaptanımız söylenmekte,
“Medari sancıların nasıl dağılgan olduğunu biliyoruz,
Gülmenin ateşiyle—
Ölümden önce bile,
Omuzlarımızın üzerinden damlatmadan önce.”
“Yolumuzu Uysal kalabalıkların alkışları arasında değil,
Bizden nefret edenlerin diş gıcırdatmaları arasında açtık—

Şöyle dedi:
"Savaşın!
Zafer için değil,
Ve yine:
"Arkamızda bir iz değil,
Bir isyan dalgası bırakıyoruz—
Ve denizin kendisi de bizi takip etmekle,
Ya da yutmak arasında tereddüt ediyor gibi görünüyor."
Ölüm, hiçliğin fahişesi, bizi geçerken izliyor,
Faydasız gözlerle.
Su ki hiç susmaz,
Çok eskiden kalma bir acıyı,
Taşırdı geminin karanlık karınlarında.
Biz gidiyorduk, nereye?
Tersanelerin kurumuş kanına,
Yataksız gecelere,
Bunu bilen en iyi, yüzünü dönmüş yalnız köpekler.
Ve bu enginlikte, her şeyin dalgalandığı yerde,
Şarkı devam ediyor, insanî, sert,
Korkudan daha büyük, ölümden daha inatçı.

Türkümüz,
Enginliğimiz,
İnancın yıldızlarında alaboramız.