Bir Kapıdır Anne Şiiri - Ersin İlhan

Bir kapıydı adın anne,
çaldım açılmadı, sustum içim açıldı.
Ben sen gideli
eşikten öteye geçemedim.

Yol uzun dediler,
yol benden uzunmuş.
Ayağım yürüdü,
gönlüm senin dizlerinde kaldı.
Her adımda biraz eksildim,
ben sandım büyüyorum.

Anne,
bir lokma ekmek verirdin,
helâl olurdu dünya.
Şimdi sofra geniş,
rızık dar.
Tuz var, tat yok.
Çünkü duan eksik.

Geceler zikre durur,
uyku gelmez.
Adını anarım,
tesbih susar.
Demek ki hasret,
dil ile değil,
yürekle çekilirmiş.

Bir bakışın vardı,
sözden ağırdı.
Yanlışımı yüzüme vurmaz,
doğruyu içime koyardın.
Şimdi nefsim konuşur,
ama kimse terbiye etmez.

Anne,
sen varken dünya imtihandı,
sen gidince imtihan dünya oldu.
Sabır dediler,
sabır senden öğrenilmişti.
Şimdi sabır bile
kime yaslanacağını bilmiyor.

Toprak aldım elime,
sana benzedi.
Islak, ağır,
emanet.
Anladım ki beden gider,
merhamet kalırmış.

Bir çocuk vardı içimde,
her düşüşte sana koşan.
Şimdi düşüyor,
ama yönünü bilmiyor.
Kimse dizini uzatmıyor,
kimse “geçer” demiyor.

Anne,
adın geçince içimde
bir kuyu derinleşir.
Su var ama
kovam yok.
Hasret dedikleri,
işte o kuyudur.

Derviş dediler bana,
dilenciyim aslında.
Bir sesine muhtacım,
bir “oğlum”a.
Ne mal isterim,
ne mülk,
bir çağırış yeter.

Eğer bu can bir gün
huzura ererse,
bil ki senin kokunla olmuştur.
Çünkü anne,
kul önce annede
rahmete alışır.