“Bir kalp, bir kalbi bu kadar severse dünya daralır.
Nefes, hasrete dönüşür; ses, suskunluğa gömülür.
Zaman, acının diliyle ağırlaşır, adımlar anlamını yitirir.
İnsan, sevdiğinin yokluğunda kendi gölgesine bile yabancı olur.
Gözler, gördüğü her yerde kaybolanı arar durur.
Eller, dokunamadığı tenin hatırasına titrer.
Sessizlik, kalbin içinde bir mezar gibi büyür.
O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan bir ev.
Devamını Oku
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan bir ev.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta