Bir kahve Şiiri - Yasemin Tanık

Kahvenin üzerinde eksilen köpüktür biraz hayat
Eksilir her şey kaşığında çırpınan hayata inat

Şekerli ya da sadenin soluğunda
Sohbetin demi pusu kurar dudağında

Gözlerinden öptüğün cümleler eriyor
Susuşlar nöbet tutarken köpükler tükeniyor

Hayal kırıklıkları diline yazılır çatlayan fincandan
Nefese kaçan damla yok ediyor tebessümü insandan

Çalımını atan ilk halden uzaklaşır sona gelişler
Bekçisi olamaz köpüğündeki şaşalı zirveler

Tortusunda oturur kahve, kalmaz tadı da
Çelme takar ihtiyar, dipteki hayata

Telvesinde tat arar ihtiyar ,dipten tırmanmak ister
Beyhudedir artık acıyı yudumlamıştır kader

Telvesi dudağında son söz ağzında;
Hayat ne güzeldi köpüklü ve kırık olmayan fincanda

Düşer fincan elinden
Hayat bazen kahve içmektir canı gönülden