Bir kadın sevdim Şiiri - Anıl Şen Pika Şair

Bir kadın sevdim…
Saçları, esen rüzgâr gibi dalgalı,
Her teli ayrı bir ömür taşıyan.
Gözleri masmaviydi;
Öyle bir mavi ki, içine bakanın geçmişini bile temizler sanırdın.
Ben o gözlerde kayboldum,
Kayboldukça huzur buldum.

Yanında nefesim yumuşardı,
Sanki dünya bütün hengâmesini bırakıp sessizleşirdi.
Başımı göğsüne koyduğumda
Dertlerim taş gibi değil,
Kum gibi hafif gelirdi.
Ben ona baktıkça, “işte” derdim,
“Hayat bu anlarda saklanıyor…”

Sonra bir gün…
Gerçekler kapımı çaldı.
Aldatıldım.
Kalbimin içinden geçen o soğuk rüzgâr
Hâlâ üşütür beni geceleri.
Güvendiğim dağdan taş düştü,
Omzumdaki o huzur
Birden yerini sessiz bir çöküşe bıraktı.

Bana kızardı, “İçme,” derdi sigarayı,
“Ben varken nefesin temiz kalsın…”
Şimdi her nefeste daha derin çekiyorum dumanı,
Sanki her nefeste bir anıyı daha öldürmeye çalışıyorum.
Ama ne kadar içsem
Unutmak yerine daha çok hatırlıyorum.
Her duman yükseldikçe
Onun sesi iniyor içime:
“Yapma…”

Kimseyi görmek istemiyorum artık.
Kapılarım kapalı, telefonlarım sessiz.
İnsanlar yoruyor beni,
Sözler yoruyor, bakışlar yoruyor…
Yalnızlık bazen yük gibi değil,
Sığınak gibi duruyor karşımda.

Geceleri kendime sarılır oldum,
Kendi omzuma yaslanıyorum artık.
Sokak lambalarının altında
Sigara dumanına karışan düşüncelerimle
Kayboluyorum adım adım.

Sevdim…
Kaybettim…
Ama en çok kendimi kaybettim galiba.
Bir mavi göz uğruna
Dünyamın rengini değiştirdim.
Şimdi o mavi gitti,
Yerine külleri savrulan gri bir hayat kaldı.

Ama yine de…
Bir yerlerde hâlâ inanıyorum,
Kalbimin bir köşesinde kırık da olsa saklı duruyor umut:
Belki bir gün,
Bir sabah,
Biri gelir ve “Hadi,” der,
“Sil üstündeki külleri…
Hayat yeniden yanabilir.”

O zamana kadar…
Dumanın içinde kaybolan hayallerime dokunuyorum,
Ve her nefeste biraz daha büyüyorum.