Bir Kadın İki Hayat Şiiri - Mustafa Alp

bir kadın vardır,
aynaya her baktığında
iki farklı yüz görür.
biri gündüzün yüzü,
alışkanlıklarla örülmüş,
sessizce katlanan,
saatlere bölünmüş bir yüz.

diğeri gecenin yüzü,
kimsenin bilmediği,
adını fısıltıyla bile anmadığı,
kalbin en kuytu yerinde saklanan.

sabahları uyanır,
çayın buharına karışır suskunluğu.
saçlarını toplar,
hayatını da öyle
düzenli, derli toplu,
kimseye taşmayacak kadar.

sokaklara çıkar,
adımlarını ölçer,
gülüşünü ayarlar,
fazla olmamayı öğrenmiştir
çok küçük yaşlarda.

sorarlarsa iyidir.
hep iyidir.
İyi olmak bir savunma biçimidir
bu hayatta.

ama bir de
kimsenin kapısını çalmadığı
bir iç dünya vardır.
orada ayakkabılar çıkarılır,
maskeler düşer,
cümleler yarım kalmaz.

o kadın orada
yüksek sesle güler bazen,
bazen de
saatlerce ağlar
kimse duymadan.

iki ayrı hayat yaşar.
biri herkes için,
biri kendisi için.

herkes için olan hayat
kurallarla çevrilidir.
böyle yapma,
şunu deme,
bir kadın gibi davran
.
kendisi için olan hayat
daha cesurdur.
orada hayaller
yarım bırakılmaz,
aşklar korkudan vazgeçilmez,
kelimeler boğazda düğümlenmez.

gündüzleri güçlüdür kadın.
taşır, kaldırır, dayanır.
geçer, der,
alışırım, der,
büyürüm, der.

geceleri ise
yorulur.
omuzlarından düşer
güçlü olma zorunluluğu.
İçindeki küçük kız
dizlerini karnına çeker
ve sorar:
ben ne zaman yaşayacağım?

bir kadın iki hayat yaşarken
zaman da ikiye bölünür.
biri hızla akar,
öteki hep bekler.

bekleyen hayat
bir gün cesaret ister.
bir gün kadın
iki hayatı da eline alır
ve karar verir.

ya susarak tükenmeye
ya da konuşarak yanmaya.

ve bil ki
bir kadın iki ayrı hayat yaşadığında
aslında tek bir şey ister.
kendisi olmaktan
özür dilememek...

Mustafa Alp
06/02/2025 03.00