Bir kadın büyür… Şiiri - Aygül Zade

Dağların gölgesinde büyüdü o kız,
Adını rüzgâr bile fısıldarken çekinirdi biraz.
Toprak kokusu sinmişti saçlarına,
Çocukluğu, avuçlarında saklı bir masal gibi yarım…
Henüz oyuncaklarıyla vedalaşmamıştı,
Dizleri yaralıydı hâlâ düşmekten,
Gülüşü, kuşlar kadar özgürdü bir zaman,
Ama susturuldu bir akşam vakti… ansızın, nedensiz.
Annesi baktı gözlerine,
Söyleyemedi kaderin sert cümlesini.
Babası sustu,
Çünkü bazı sessizlikler en ağır kararlardır.
Bir gün dediler ki..
Büyüdün artık.

Oysa o hâlâ gece korkularında
Annesinin dizine başını koyan bir çocuktu.
Kınası yakıldı,
Ama o elini değil, kalbini yaktılar.
Bir gelinlik giydirdiler beyaz,
İçinde ise kapkaranlık bir çocukluk kaldı.
Davullar çaldı köy meydanında,
Herkes oynadı, güldü, eğlendi…
Bir tek o sustu,

Gözyaşlarını gelin duvağının ardına sakladı.
Atın üstünde giderken
Arkada bıraktığı sadece ev değildi;
Oyuncakları, hayalleri,
Ben kimim?

diye sorduğu tüm sorular kaldı.
Yeni bir ev dediler adına,
Ama o dört duvar arasında
Bir yabancı gibi dolaştı.
Çünkü insan bazen kendi hayatında bile misafir olur.

Gece oldu…
Yıldızlara baktı pencereden,
Ben de onlar kadar özgür olabilir miydim?
diye düşündü.
Cevap gelmedi… sadece sessizlik büyüdü içinde.
Zaman geçti…

Ama bazı yaralar zamanla iyileşmez,
Sadece kabuk bağlar,
İçten içe kanamaya devam eder.
Bir çocuk doğurdu sonra,
Kendi çocukluğunu gömdüğü yaşta.
O an anladı..

Kendi hikâyesinin aslında bir başlangıç değil,
Bir bitiş olduğunu…
Ama yine de içinde küçük bir umut vardı,
Bir gün kızına başka bir kader yazabilmek için.
Sen benim gibi olma, diye fısıldadı beşiğe,
Sen koş…
ben yürüyemedim diye durma.
Ve o kız büyüdü acılarla,
Ama içindeki anne,
Kırılmış bir çiçeğin yeniden açması gibi
Direnmeyi öğrendi.
Doğunun sert rüzgârında
Bir hikâye savrulur hâlâ..
Erken büyütülen kızların,
Hiç büyüyemeyen çocukluklarının hikâyesi…
Ve bil ki,
Her susturulan çocuğun içinde
Bir gün haykıracak bir kadın büyür…

AYGÜL ZADE ✍️