Kadıköy vapurundayım...
Güverte insan seli...
Günün akşam yorgunluğuyla uyuşmuş bedenim;
Poyrazın insafına bırakmışım kendimi,
Tokat gibi iniyor yüzüme…
Nabzıma bakılırsa can çekişiyorum;
Böyle biçare daha kaç gün dayanır bu kalp...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta