Bir Hayalin Peşinde Şiiri - Yasin Uysal

Sıcak bir gündü, bahar havası doluyordu camdan
Benimse aklımı başımdan alan, yan bahçedeki güldü
Yeşil dikenli elbisesiyle alımlı ve hürdü
Kan kırmızısı saçlarıysa uzun ve gürdü
Güneşten çok parlıyordu, kör olacaktım ışığından
Ben de gözlerimi kısarak bakmasını öğrendim

Öğlen beni gördü yaban otların arasından
Ağır ve nazlı bir edayla arkasını döndü
Ve bel kıvırırcasına iki yaprağını döktü
Nasıl da cilve yapıyordu duvarın arkasından
Belli bırakmayacaktı parmağımı kanatmadan
Ben de onu dokunmadan sevmesini öğrendim

Saat çeyrek geçiyordu dördü, bir ses geldi kapıdan
Kucağında bir kasa yeni çiçekle belirdi bahçıvan
Aldı kazma küreği, önce toprağı sürdü
Sonra gülün etrafını yeni renklerle ördü
İyi de oldu, artık sıkılmazdı güzelim yalnızlıktan
Ben ona şüphe etmeden güvenmesini öğrendim

Derken gece oldu, bahçenin ışıkları söndü
Sıradan bir kuruntuya, karanlığın kasveti çöktü
İçime hain bir kurt düştü, uyuyamadım meraktan
Medet umamazdım zamanın akıp sabah olmasından
Böyle olmayacak dedim, atlayıverdim balkonumdan
Ben ona kavuşmak için uçmasını öğrendim

Başta narin bedenim rüzgarda özgürce süzüldü
Mevsimse zannettiğim gibi yaz değil, güzdü
Haberim bile yoktu ne ile karşılaşacağımdan
Gökyüzündeki siyahlığı bildiler karanlıktan
Oysa semayı kaplayan, kanatlarımın külüydü
Ben onun uğruna soğukta yanmasını öğrendim

Vardığımda tek bir iz dahi bulamadım ondan
Tüm kötü ihtimaller bir bir geçiyordu aklımdan
Belki bir erguvan eğilip dudağından öptü
Belki de bahçıvan gelip onu kökünden söktü
Hatta bir an kuşkulandım hiç olmadığından
Ben bir hayalin peşinde ölmesini öğrendim

Mutluyum yine de bulduğuma hayatın anlamını
Kavuşmak değil, boğuşmakmış esas olan bir yolda
Bir kenara bırakmalı insanoğlu tüm eski inançları
Sahiden de bulamayacaklar aşktan güzel yanılsama