Ölüm sessizliği hakim çığlıklarımda,
Sen bilmiyorsun…
Sanki her yerde adını söylüyorum avazım çıktığınca,
Sen duymuyorsun…
Hislerim donuk,hislerim sönük kaldı tepkisizliğine.
Kollarım boşluğu sararken derinliklerde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta