Sorsan hatrımı eylemem figan.
Öyle bir derde, düştü gönlüm.
Hep yalnızlık,perdesiyle sardı beni
Öyle bir bir başına kaldı ömrüm.
Suskunlukta sandım huzuru
Bir nefese hasret kaldı gönlüm
Dertmiş ya da değilmiş
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




öfkenin siteme dönüştüğü mısraların hoşluğudur okuduklarım...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta