Bir gün ben ölürsem Şiiri - Poyraz Can

Bir gün ben ölürsem,
kalbimin kaç kere tamir edildiğini kimse bilmeyecek.
Ne zaman birini içime alacak olsam,
kapılarım rüzgârla çarpıldı.
Kimseden nefret etmedim ama
kimse de "Senin için buradayım." demedi.
Ben yalnızlığı seçmedim,
yalnızlık hep beni seçti.

Bir gün ben ölürsem,
kimse “mutlu bir adamdı” demesin.
Ben hayatla barış yapmadım,
sadece savaştan çekildim.
Ne acılarımı anlatabildim,
Nede gülümsememi paylaşabildim
Ben hep o ikisinin ortasında sıkıştım.

Bir gün ben ölürsem,
Kimse “güçlüydü” diye anlatmasın
O gücün arkasında kaç gece
dişlerimi sıkarak yutkundum,
kaç sabah aynada “bugün de geçer” diyerek
ayakta durduğumu kimse bilmez,
Herkes sadece düştüğünü görür,
düşmeden önce neler yaşadığını değil.

Bir gün ben ölürsem,
keşke dememek için kaç “evet” dedim,
kaç kez kendimden geçtim,
bir başka hayata ortak olmak için
kendimden vazgeçtim, hayatımdan vazgeçtim.
Ama en sonunda anladım ki;
Ne yaparsan yap, hikayen bir kez kötü başladıysa geriside aynı gelirmiş.

Aslında ben bu hayatı;
Hiç bir yere ait olmadan yaşadım
her yerde biraz eksik kaldım,
Hayallerimi hep erteledim.
Ne bir sofraya tam oturabildim,
Ne de bir insana tam sarılabildim.
Hep hayatın ucunda bekledim.
kalbimden çıkan en ağır yük,
Yarım kalmış özlemlerim oldu.
Bazılarını yıllarca bekledim,
bazılarına bir “merhaba” bile fazla geldi.
Sevmek kolaydı belki ama sevilmeyi hissetmek
Koca dünyada bana nasip olmadı.

Bir gün ben ölürsem,
üzerime çiçek bırakmayın, istemiyorum !
Evladımın fotoğrafını koyun başucuma,
bir de dedemden kalma eski köstekli saati.
Zaten zaman beni hiç sevmedi,
hep en güzel yerinde durdu,
ve hep yanlış anıların içine düşürdü beni.
Belki mezarımın başında dost olur bana.

Bir gün ben ölürsem,
son sözüm bu olsun:
Hayat bana ne verdiyse,
Yüz katını fazlasıyla geri aldı.
Ne beddua ettim, ne unuttum.
Ben affettim ama içimdeki o suskun adam
hiçbir şeyi unutmadı.
Gülerken bile ağlayan birini,
kimse anlayamazdı zaten.

Hakkım herkese helaldir.