Birini seversiniz bir gün.
Huzuru avuçlarınıza, umudu parmak uçlarınıza, aydınlığı omuzlarınıza bırakan birini.
Ve sonra sebepsiz gülümsemelere konu edersiniz ismini.
Aklınızdan yüreğinize giden yollara taşlar döşersiniz en ağırından.
Hemde başlarda üfleyerek dahi uçurabileceğiniz çakılların, sonlarda sonsuzluk kadar ağır geleceğini bilmeden.
Birini özlersiniz bir gün.
Gamzelerinizi avuçlarına sığdıramayan, kirpiklerinize yağmur yağdığında parmaklarından çadırlar ören, karanlığa esir düştüğünüzde göz bebeklerinde mumlar yakan birini.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta