korkarım mı sandın,sensiz sessizlikten,
mahşere kadar sürsede bu çığlık çığlığa sensizlik,
uçurumlar kadar yüksekmiydi tüm ayrılıklar
melankolik saatlede şiirlerim,
ay ışığının gölgesi oluyorken,
bir gülüşün için ölmezmiydim sanıyorsun
gündüzü bir daha hiç görmemecesine...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
