Bir Gönül Emaneti

Bir sevgi vardı içimde, adı sende saklı,
Bahardı bana her mevsim, kış bile incitmedi.
Bilirdim; sevmek sahip olmak değil,
Bir canı incitmeden yüceltmekti.
Emanetti kalbime düşen bu hâl,
Edep ile taşındı, dille değil.
Elim uzanmadı kaderin çizgisine,
Sevgi haddini bildi, sabır öğrendi.
Tesbih taneleri gibi dizildi dualar,
Neyden dökülen sükûtla sustu arzular.
Tüm şifalar senin ellerinde çoğalırken,
Ben içimde iyileşmeyi öğrendim.
Ülvi bir yolda yürüdün aklınla, ilminle,
Emekle yükseldin; yüksek hemşire oldun.
Üzmeden, ezmeden, ışık saçarak
İnsana dokunmayı seçtin.
Leyla’ya düşen Mecnun gibi değil,
Yunusça sevdim seni:
“Sevdim ama yakmadım,
Sevdim ama yıkmadım,
Sevdim ve Rabbime emanet ettim.”
Eğer kavuşmak yoksa bu dünya durağında,
Bil ki sevgim yine de eksilmez.
Cennete varsam bile,
Seni beklemek değil niyetim;
Seni oraya layık bir dua olarak taşırım.