Bir gün,
bütün kitaplar kapandığında,
bütün yıldızlar söndüğünde,
bütün zamanlar bittiğinde
evren sadece şunu söyleyecek:
“Nasıl oldu da insan,
bu kadar güzel bir aşkı yaşayabildi?”
Ve gelecek cevap verecek:
“Çünkü o, sevmekten vazgeçmedi.”
Sen gelmesen bile,
zaman dursa bile,
evren yorulsa bile
aşk devam edecek.
Sessiz, derin, görünmez.
Bir kalpte,
bir hatırada,
bir bekleyişte.
Ve o bekleyişin adı
yine sen olacaksın.
Sen gelmesen bile,
zaman dursa bile,
evren yorulsa bile
aşk devam edecek.
Sessiz, derin, görünmez.
Bir kalpte,
bir hatırada,
bir bekleyişte.
Ve o bekleyişin adı
yine sen olacaksın.
Bir köprüye çıktım;
altından zaman akıyordu.
Suya baktım.
Kendi yüzümü aradım
ama bulamadım.
Çünkü insan,
çok sevdiği zaman
kendi yüzünü kaybeder.
Ve o zaman hayat,
bir bekleyişin anatomisine dönüşür:
Kalp umut,
zaman yara,
hatıra kan,
aşk sessizlik olur.
Sen gelmesen bile,
zaman dursa bile,
evren yorulsa bile
aşk devam edecek.
Sessiz, derin, görünmez.
Bir kalpte,
bir hatırada,
bir bekleyişte.
Ve o bekleyişin adı
yine sen olacaksın.
Sen gelmesen bile,
zaman dursa bile,
evren yorulsa bile
aşk devam edecek.
Sessiz, derin, görünmez.
Bir kalpte,
bir hatırada,
bir bekleyişte.
Ve o bekleyişin adı
yine sen olacaksın.
Aşk
Kayıt Tarihi : 2.04.2026 07:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!