Bir gazel sevdası Şiiri - Dağlar Özügüç

Dağlar kadar dert yükledin bu cânıma
Bir damla vuslatı çok görmeseydin bana

Hicrânın ile çöktü içimdeki nice âlemler
Oysa bir sözün merhem olurdu yarama

Sevda dediğin ateş imiş, yaktı da geçti
Geride kalan Külü bir deli rüzgâra savurdu gitti

Ümid ile baktım sana, her gün biraz eksildim
Bir gün olsun yüzünü dönmedin benden yana

Felek mi, kader mi bilmem kim aldı elimden seni
Bir ben kaldım ortada, bir de kanayan bu yara

Dünya kadar sabrım vardı, sen onu da tükettin
Şimdi bir taş sessizliği kaldı bu sînede

Ey yâr, ne suçum vardı da böyle kırıldın bana
Sevmek miydi cürmüm, onu da yazdın günaha

“Dağlar” derler bana, herkes yıkılmaz sanır
Dokunmadan çöktüm birde dokunsaydın
çıkarmıydım sabaha?