Bir Garip Yolcu Şiiri - Kasım Kobakçı

Kah damla olurum, sel bilmez beni,
Savurur fırtına, el bulmaz beni.
*
Bir kızıl hazandır, bağdan ayrılan,
Bir öksüz meyvedir, yere savrulan,
Bir derin kederdir, canda kavrulan,
Bir ince acıdır, kalbe kurulan.
*
Ömür bir masaldır, gerçekler yalan,
Kırılan aynadan, aksimdir kalan,
İçimde nehirler, gönlüme dolan.
*
Kış biter yaz gelir, buzlar çözülür,
Yüksekte kartallar, sessiz süzülür,
Toprak suya hasret, rengi büzülür.
*
İsmimi anmayın, sakın efendim,
Yazılan bu destan, uzun nehirdir.
*
Tükenip giden, o eski yarınlar.
*
Bir garip yolcudur, yolu şaşıran,
Bir deli aşıktır, sabrı taşıran,
Bir yorgun neferdir, dağı aşıran,
Bir mahmur gözdür ki, düşü kaçıran,
Ki her an, durmadan bendini yıkan,
Yıkılmaz duvardır, karşına çıkan.