Bir fabrika Şiiri - Onur Saydam

Bir fabrikada eli kolu bağlı bir şekilde
Duyulmadık yağlar kalmasın
Saatlerce dil dökmek mi lazım ?
Her şey batıyor iken?

Ama duyulmayacağını bile bile
Eller boş iken ne kadar dayanır
Bekledikçe bir tekme daha yersin
Ama bekledikçe bitmez akreple yelkovan

Motorları maviliklere süremedik
Varoş kentlerde kimseler bilmeden
Sadece ekmek için değer miydi?
Böyle bir kulluk hali

Hadi büyük adamlar nereye gittiniz
Tamir edilmesi gereken kalpler var
Çalıştıkça kaybetmeyi göze alan
Ve sabr ile erdemi karıştırmayı bilen sen

Orda ne yaparsın ?duyulmadık dertler mi var?
Umut ettikçe bitmedi hiç bir şey
Ben kaldım bir daha kaldım yorulsan bile
Hiç bir şey değişmeden kaldım

Çekiç değildir derdim,yuva hiç değildir,
Gökler bile damla damla seslenirken
Ak saçlı dedelerde bir gün özlem duyar
rüya bile olsa inanmayı seçer

Söyle bana ey emekçi !
Bir tabure de ellerin başının üstünde
Öfkeli bir kıvılcımla bağırıp durursun
Belki de karın doysun diye son bir sefer için