Bir Ev Düşün Şiiri - Ünal Serhat Yorgancı

Duvarlarda solgun isimler, unutulmuş nefesler var,
Her pencere bir vedâdır, her perde bir ihtiyâr.
Kim bilir hangi annedir ağlayan histerikli baharda,
Kimdir gecenin alnına alnını dayayan rüzgâr?

Yürür insanlar ağır ağır, yüzleri içe dönük,
Bir yük taşır gibidir her omuz: iyilik ve kötülük.
Ne bir isyan dudaklarda, ne bir talep Tanrı’dan,
Sanki razı bu kalabalık, sanki her şey hükümlük.

Bir ev düşün: dar bir avlu, taş basamak, paslı kilit,
İçinde bir baba susar, annede uzun bir öğüt.
Akşam sofrası kurulur — ekmek, tuz ve kanaat —
Bu sade hayat değil mi insana ağır bir miras?