Bir El Bin umut Şiiri - Mahir Başpınar

BİR EL, BİN UMUT
(Muhammet Talha’ya)

Daha körpe bedenler, bu derdi nasıl taşır,
Gece erken çökünce, dertleri ağırlaşır.

Sessizce bir çığlıktır, bilinmese de adı,
Titretir asumanı, sabilerin feryadı.

Tek bir el değse yeter, kanayan her yaraya,
Bak melekler girmişler, dua için sıraya.

Bedenler yorulsa da, umutlar tükenmiyor,
Yüreği direnenin, bileği bükülmüyor.

Bizler senin yanında, bir nefeslik bir iziz,
Satırlarda süzülen, bir duayla bir sözüz.

Birlikte kitap olur, birleşince yürekler,
Yaradan’a sığınıp, sabırla şifa bekler.

Biliriz sönmeyecek, sabrın yanan ateşi,
Mutlaka doğacaktır, iyiliğin güneşi.

Yürekten hissederse merhametli yürekler
Hiç olmazsa el açıp Allah’tan şifa bekler

Dert veren dermanını, elbette verir bir gün,
Hayaller kanatlanır, göklerde yürür bir gün.

Mahir’de dert yüklenir, derdi olan her canla,
Gönüllere dokunup, ışık olur zamanla.

Mahir Başpınar