Bir Dahamı Asla Şiiri - Emel Akkuş

Bir zamanlar kalbimde senin gölgen vardı,
Şimdi sadece boşluk, kırık bir melodiydi ardında.
Sevgi diye dokunduğum ellerim,
Acı diye sarıldı soğuk rüzgârlara…

Gözlerimde umut denizi kurudu,
Her düş, her hayal, sessiz bir çığlığa dönüştü.
Seni beklerken öğrendim:
Aşk bazen tekmeyi vuran bir gölgeymiş.

Artık hiç kimseye açmam yüreğimi,
Sevda dedikleri sadece yara ve iz.
Düşlerim, sessizce kendi içine gömülmüş,
Ve ben… bir dahamı asla demeyi öğrendim.

Gözyaşlarım duvara çarpıp dağıldı,
Kalbim sustu, yalnızlığın şarkısını dinliyor.
Bir zamanlar “biz” dediğim her kelime,
Şimdi sadece karanlıkta yankılanıyor…

Ve gittiğin her yerden daha derin bir boşluk kaldı,
Umudu, sevgiyi, inancı çalınmış bir kadın…
Ama bil ki, ben hâlâ yaşıyorum,
Sadece artık aşk diye bir düşüm yok.