Hayatı yeniden yaşasaydım.
Daha az kasılır, daha çok gevşerdim.
Hasta olunca kıvrılıp yatardım usulca…
Yatağa girmeyi ayıp sanmazdım.
Ben olmazsam dünya yıkılır zannına...
Derdim hadi oradan!
Dünya dönüyor güzelim.
Ben olsam da, olmasam da...
Ninemin masallarını geçiştirmezdim.
Sonra anlatır derdim hep...
E be oğlum, sonra denen şey...
Hiç gelmiyor bazen.
Az konuşurdum.
Herkes çok konuşuyor zaten.
Ömür boyu garantili satılan malları...
Taksitle alsan bile.
Kalbin garantisi yok kardeşim!
Bir an, bir bakış…
Ve güm!
Ansızın gidersin…
Televizyonu kırıp...
Uzun uzun gökyüzüne baksaydım…
Rüyalarımda kucaklasaydım yıldızları.
İzleseydim fark etmezdi.
Ağacı, çiçeği ve karıncayı...
Çimenlerde yürürken...
Çiçekleri toplasaydım.
Sevdiğimin yorgunluğu fark etseydim.
Mutlu olmak için daha çok uğraşsaydım.
Yeniden yaşasaydım hayatı.
Her dakikasını...
Bilezik gibi koluma takar...
Bu da benden derdim.
Kendimi daha çok severdim…
Bir kere doğuyorsun çünkü…
Bir kere düşüyorsun bu dünyanın yamacına!
Sevdiklerimi daha çok sarardım...
Sarılmakla geç kalınmazdı...
Ölüm gelip de defterimi dürmeden önce...
Her sabahımı yeni bir rakı gibi açar...
Ne var, ne yok diye sorardım hayata.
Geçte olsa öğrendim artık.
Tek bir hayatımız var.
Her şey bir gün bu şiir gibi biter…
O gün gelmeden önce...
Umarım her gününüzü, bir hediye gibi açarsınız.
Olcay Arslan 2
Kayıt Tarihi : 27.6.2025 15:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Az konuşurdum,
Çünkü herkes çok konuşuyor zaten,
Ama kimse kimseyi dinlemiyor be birader!
Demişsiniz. Katılıyorum buna.
Günümüzün büyük bir sorunu, benci'likle beraber.
Farkındalığınız çok iyi masallah.. Yaşayıp, uygulayabilmek temennisiyle..
Ne güzel bir gönderme yaptınız Borges’in o eşsiz “An'lar” şiirine…
Zamanı iliklerinde hissetmiş bir insanın, geçmişle konuşması gibi o şiir.
Ve siz de benzer bir yerden bakmışsınız dünyaya az konuşup çok dinlemekten yana.
Gerçekten de bugün herkesin sesi var ama kimsenin duymaya niyeti yok.
"Ama kimse kimseyi dinlemiyor be birader!"
demiştim, evet.
Çünkü içimizi sessizleştirmeden kimsenin içini duyamayız.
Ve bencilce var olmak, birlikte eksilmek demek aslında.
Bu farkındalığı sizin gibi hisseden birine denk gelmek çok kıymetli.
Dilerim hepimizin nasibi, sadece anlamak isteyenlere değil, yaşayanlara denk gelmek olur.
Sözlerinize şiir katmak isterseniz, ya da Borges’in “An’lar” şiirine kendi bakışınızı eklemek...
buradayım, birlikte yürürüz kelimelerin içinden.
TÜM YORUMLAR (2)