Bir Çocuk İki Adam

Bir çocuk, yol kenarında
Burası benim cennetim dercesine
Karşılıyor iri iri gözleriyle
Işıldayarak bakıyor, yanımdakine
Sonra selam veriyorlar birbirlerine
Bilinmedik bir vedayı savuştururken...
Bakımsız, kara yağız, safhane
Kıtlığı haykıran boynu belirginleşiyor
Sıcağın, çocukluğun oyun kiriyle
Ve omuz çukurları fısıldıyor
Buraya uğramadı medeni, insaniyet
Hep gelip geçtiler bilmeden, görmeden
Sövende oldu haybeden
Çocuk, burası yıllardır uğrak olmadığınız
Fakirane, cendere dercesine bakıyor
Besbelli, aşikâr
Günah yazılmamış henüz kaderine
Umutsuz, yine de peşimden
Açıp kollarını koşuyor ardım sıra
Dur daha sana diyeceklerim var dercesine
Ama ne giden nede karşıdan gelen belli
Bir süre sonra kayboluyor
Toz duman
Çocuk duruyor, bir tanıdık gelir belki de
Ben ise bir hatırayı
Anımsamamak üzere
Bir anlık geçmişi toza bulayıp geçiyorum
Yanımdaki hâlâ o iki gözde...