Bir Çare Kimsesiz Şiiri - Adem Kemahlı

Gerçek ve hayal arasında bir yer...
Gerçek mi? Gerçek tuttuğum bir el.
Sandığım vakit, uyandırılacağım sebepsiz;
Olduk mu yine biçare kimsesiz?

Hani koşarak birbirimize sarılmıştık,
Günlerden salı, soğuk bir şubat ayı...
Sandığım vakit uyandırılacağım sebepsiz,
Kaldık mı yine biçare kimsesiz?

İşte geldi rüyanın en güzel vakti,
Başladı gerçek ile hayalin harbi.
Bilsinler ki bunu yazan istemez savaş;
Biçare kimsesiz, uyan artık yavaş yavaş...