Bir Canı Canan İster

Bir düşer aşk çölüne, Mecnun olur iz sürer
Bir varır köy köy gezer, bir selâm ile şâd sürer

Bir Fuzûlî söylerim, kan ağlar her mısraım
Bir Karacaoğlan olur, yayla yayla dile sürer

Bir gökte yıldız arar, ayla sırdaş olur gönül
Bir iner yârin eşiğine, toprak olur, yad sürer

Bir kalem kanla yazar, defter gözyaşıyla dolu
Bir sazı eline alır, telinde bin feryat sürer

Bir görür gül yüzünü, bülbül kesilir feryâdı
Bir dikene sarılır, kan içinde matem sürer

Bir mihrap taşındadır, alnı secdeye varmıştır
Bir meyhâne köşesinde, aşk şarabı tad sürer

Bir okur âyet âyet, sırlar açılır gönlünde
Bir söyler türkü gibi, dağlar ile yâd sürer

Bir Firakî gecedir, sabahı olmayan
Bir Karaman yaylası, rüzgârında bayat sürer

Bir sultanlar kuludur, tacı tahtı terk eder
Bir bir garip âşıktır, kapı kapı sürer

Bir sözüm inci döker, deryâlara benzemez
Bir susar lal olurum, sükûtum feryat sürer

Bir canı cânân ister, dünya gözüne dar gelir
Bir dünyayı severim, bir gül için bağ sürer

Bir varır Kerbelâ’ya, kanla yıkar yüzünü
Bir Çukurova düşer, harman yeri şen sürer

Bir gökte Cebrâil’im, haber taşırım dosta
Bir yeryüzü toprağı, ayak altında hor sürer

Bir yanar Fuzûlî’ce, “derdimin dermanı yok”
Bir güler Karacaoğlan, “sevda candan tatlıdır”

Bir aşkın okudur bu, değdi mi canı deler
Bir merhem olur sözü, yaralara şifa sürer

Bir benliğim dağılır, “ben” dediğim kül olur
Bir yine ben sanırım, nefsim bana put sürer