Bir Bozuk Saat Yüreğim

Bir yanım gece,
bir yanım gündüz,
bir yanım buz,
bir yanım ateş.

Sen benim en güzel çaresizliğimsin.
Kendime bile itiraf edemediğim duygumsun.
Adınla başlıyor her yeni gün.
Gülüşün güç veriyor bana.
Bazen diyorum, haykır, kim duyarsa duysun.
Sonra diyorum, ya sesim kayalara çarpa çarpa parçalanırsa?
Sonra diyorum, unut.
O, imkânsızlığın ta kendisi.
Ne unutabiliyorum
ne de yüreğime alabiliyorum.
Arada derede bir yerdeyim.

Dedim ya, bir yanım buz, tepkisizim;
bir yanım ise cayır cayır sen diye yanıyor.
Gece gibi kararıyor bazen umutlarım,
bazen de gündüz gibi apaçık, aydınlık.
Anlam veremiyorum içimdeki “sen”lere,
dilimin dudağıma küslüğüne.
Her yöne dönen dilim bir sana dönmüyor ya…

Artık kuzey, güney, doğu, batı kavramları yok bende;
hepsi sensin.
Sesin sanki ilk defa duyduğum bir melodi.
Sesini duyunca kulağımla kalbim yer değiştiriyor.
Deli gibi yüreğim ağzımda atıyor.
Sıkıyorum dudaklarımı, içinde sen.
Of, gel de çık (isim) bu işin içinden.
Bir bozuk saat gibi sende duruyor yüreğim.

Acziyet, değil.
Korku, değil.
Aşk, değil.
Peki ne sende bu derece kendimi bulmam?
Dibini görmediğim bir kuyu gözlerin.
Sözlerin yüreğimin sahiline vuruyor.

Şimdi diyeceksin bana, “Yok artık.”
Vallahi, yok artık.
Ama varsın ve biliyor musun,
varlığın bende kaç şarkı,
kaç şiir,
kaç söz…

“Sen delisin kızım(oglum).” diyorsun, biliyorum.
Sevgi delilikse, buyurun bağlayın ellerimi, doktor bey;
ama fazla sıkmayın bileklerimi.
Ellerim ona ait,ona.
O kim mi?
Gece ile gündüzün birleştiği yerde parlayan
tek kutup yıldızım.
20.02.2026 13:04