Kimse bilmedi içimden geçenleri,
Belki ben demedim, belki kimse dinlemedi.
Işıklar sönüp bir giden daha olunca,
İçimdeki hüzün yine dinmedi.
Kaçış artık çözüm değil hayat bırakmıyor,
Üstüne gitmek gerek korkanı yutuyor.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta