Bir Avuç Sevda Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

BİR AVUÇ SEVDA
Fevzi Emir Yılmaz

Bir zamanlar
küçücük elleri,
kocaman avuçları,
açık kestane rengi,
iki yandan örgülü
upuzun saçları olan
bir sevgilim vardı benim.

Güzel yüzü
dupduru bir su gibi,
tertemiz ve berraktı;
sanki yüzüne bakınca
kalbi görünecek kadar
saflığı vardı.

Gülünce gözleri yumulur,
gamzeleri açılırdı,
gül goncası gibi kat kat.
O kadar sevgi dolu,
o kadar mutlu bir bakış vardı ki
yüzünde,
sanki ona hizmet ediyordu bütün kâinat.

Ne kadar şükretsem azdı,
ne kadar dua etsem az;
aynı gökyüzünü,
aynı yeryüzünü,
aynı güneşi, aynı havayı
ve aynı sevdayı
paylaştığımız için.

Sanki bir mutluluk nehrinde,
tatlı bir akıntıya kapılmış gibiydik;
aşkı dolu dizgin yaşarken.

Etrafımızdaki insanlar bizden bihaber,
biz de etrafımızdan bihaberdik.
Sorsalar
anlatacak kadar bir şeyimiz yoktu aslında,
ama yine de
bağıra bağıra
birbirimizi çok sevdiğimizi söylerdik.

Bir avuç sevda idi bizimkisi;
iki elini sürsen de yüzüne,
ancak bir yanağını ıslatacak kadar.

Her kafanın ayrı fikri,
her yüreğin ayrı sevdası var ya,
bizim sevdamızda ayrı idi
bütün sevdalardan.
Ne duyulmuş, ne görülmüş,
ne yaşanmış, ne yaşanır;
bir avuç sevda idi işte bizimkisi.

Önce kendi hayallerimizi,
sonra birbirimizin hayallerini
süslerdik sevdamızla.
Akşam olunca kumrular gelir,
avuçlarımızdan yudum yudum sevda içerdi.

Kalbimiz küçücüktü,
dünyamız küçücük,
biz küçücüktük belki,
ama avuçlarımız kocamandı.

Bir avuç sevda idi bizimkisi,
bir avuç sevda.

Geçenlerde yine rüyamda gördüm onu;
beyazlar içinde,
çiçeklerle, kuş sesleriyle dolu
kocaman bir bahçede.
Yine gülümseyordu, gözleri yumulup
gamzeleri açılıyordu.

Dört büyük meletten biri
alıp götürmüştü onu;
bağrımdan kalbimi,
damarlarımdan kanımı,
boğazımdan canımı
söküp götürür gibi.

Hâlâ gittiği gün gibi güzel,
hâlâ sevgi dolu,
hâlâ bir gül goncası idi,
ve hâlâ en sevdiğim.

Bir avuç sevda idi bizimkisi;
iki elini sürsen de yüzüne,
ancak bir yanağını ıslatacak kadar.

Bir avuç sevda idi bizimkisi,
bir avuç sevda.