Bir Aşka Düştüm... Şiiri - Hasan Belek 2

​Bir aşka düştüm,
Ucu bucağı görünmez bir deryanın ortasında,
Ne kıyı var ne liman, sadece o beyaz sessizlik...

Gözlerimi kapattım, dünyanın gürültüsünü dışarıda bıraktım,
İçimde bir kandil yandı, ışığı Arş’ı tuttu.

​Öyle bir aşk ki bu,
Toprağın suya kavuştuğu o ilk anın sızısı gibi,
Tohumun çatlayıp güneşe başkaldırması gibi...

Söz bittiği yerden başladı,
Cümleler eğildi bu heybetin karşısında,
Kalem sustu, mürekkep kendi içine ağladı.

​Yürüdüm,
Yollar bitti, aşk bitmedi.
Dağlar eğildi, taşlar dile geldi,
Yine de anlatamadı bu gönül sızısını.

Bir nefes kadar yakın,
Yedi kat gök kadar uzak...
Hem her şeyin içinde, hem her şeyden azade.

​Bir aşka düştüm,
Varlığımı o nurun içinde erittim.
Ne ben kaldım, ne benden bir eser,
Sadece o sonsuz, o tertemiz, o ak...

Adı konulmamış bir özlemin peşinde,
Zamanı ve mekanı bir kenara ittim.
​Şimdi sadece o var,
Başı aşk, sonu aşk, her yanı aşk...

Bir "hiç" olmanın huzuruna erdim,
O büyük ışığın gölgesine serildim...

Hasan Belek
04 02 2026- Akçay