İnsan bir sabah kendisi olarak uyanacağını sanıyor. Sonra aynaya bakıyor Yüzü aynı. Gözleri aynı. Ama içindeki kişi gitmiş. Yerine kim gelmiş, onu da bilmiyor.
İnsanlar buna bipolar diyor. Ben isim vermiyorum. Çünkü isim koyduğun her şey, biraz anlaşılmış gibi geliyor. Oysa ben hâlâ kendimi anlayamadım. En çok da insanlar yoruyor İyii olduğunda, “Hastalığı geçmiş.” Kötü olduğunda, “Yine başlamış.” Sanki insan, iki kelimenin arasına sıkışabilecek kadar küçükmüş gibi. Kimse,aynı bedenin içindekaç kez yas tuttuğunu bilmiyor. Kaç kez vedalaştığını. Kaç kez yeniden tanıştığını.
Bazen hiçbir şey olmuyor. Ama içimde biri bütün evi dağıtıyor. Sonra gidiyor. Dağınıklığı bana bırakıyor. Toplayan yine ben oluyorum.
İnsanlar ruh hâlim değişiyor sanıyor. Hayır. Ruhum değil. Yükünü taşıyan ben değişiyorum. Bana, “Bunun tedavisi var mı?” diye soruyorlar. Var belki. Ama insan, en çok kendine yabancı olmayı nasıl tedavi eder, onu bilmiyorum.
Ben bipoları yaşamıyorum.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta