Binlerce Düş Şiiri - Elif Akçasarı

Etrafım yazıp yarım bıraktığım notlarla dolu.
Yazamıyor muydum artık?
Anlatacak bir şey kalmamış mıydı?
Oysa düşünüp durduğum şeyler beynimi kemiriyor her gün..
Bilemiyorum, belkide içimden atmak istemedim orada kalmaları gerekliydi.
Kendimi kontrol edemiyorum artık..
Bu yüzden gün geçtikçe daha fazla aşık oluyorum.
Aşık oldukça korkuyorum, korktukça bağlanıyorum.
Ve sonunda yine koca bir boşluğun ortasında buluyorum kendimi.
Yalnızlıktan bir şikayetim yok, onunla hala canciğeriz.
Beni yavaş yavaş öldüren sigaramı da seviyorum.
Hatta tek sahip olduğum şey olan buna rağmen yüzüme bakmayan babamı bile seviyorum.
Tek sevemediğim şey sensin annem.
Uzanmıyor ellerim, sevemiyorum suratını.
Özlüyorum sadece.. Şimdi eve geç kalmamın hiçbir anlamı yok, kimse beni beklemiyor.
Şimdi ayılmamın da bir anlamı yok, sarhoş olduğum için kimse bana kızmıyor.
Ben bu yüzden toparlanamıyorum..
Gittiğin andan itibaren paramparça edip dört bir yana dağıttım kendimi.
Kimisi sokaklarda kaldı, kimisi seninle beraber toprak altında.
Nasıl birleşeceğim ben, nasıl dudaklarım gülümserken içimde gülecek?
Bir cevap versen bana, bak nasıl değişeceğim.
Benim seçme şansım yok!
Senin varsa bir uğrasana yanıma..
Otururuz yine beraber şarkılar dinleriz, kol kola gezeriz sokaklarda.
İnan ses çıkarmadan uyurum kollarının altında.
İnsan sorgulamadan edemiyor..
Ne yaptım diyor, nerede yanlış yaptım?
Ve sonra unutuyor, tanrının acımasız olması için hiçbir şey yapmamıza gerek yok..
Yetmedi mi seni yanında tuttuğu merak ediyorum, biraz gönderse, biraz gösterse seni bana..
Yok mudur geri dönüşü?
Babama kızıp gittiğin yollardan değil mi bu?
Hala cevapsız kalan sorularım var, işin içinden çıkamıyorum.
Geriye yapabileceğim tek şey kalıyor, bir sigara daha yakıyorum..
Neler gördüğüme, ne insanlar tanıdığıma inanamazsın.
Neyse, bende inanamıyorum zaten..
Bir çoğunu da hatırlamıyorum.
Hafızam eskisi kadar kuvvetli değil, bende öyle..
Bir adım atacak dermanım yok, buna rağmen binlerce düş parçalıyorum ellerimde.