İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Hani nerde bunca can,
Nerde kucak açtığım insan?
onlar ozamanlardaydı dostmuydular onlar çekip gittiler hep giderler sözde biz insanız,
sevgili serap hocam harkulade bir dost şiir okudum elinize sağlık.biz varız ya.
ne çok sessiz çığlıklar atıyoruz....ve ne çok yükü kendimiz bilip sırtlanıyoruz...dizeleriniz öylesi sade ve yerli yerinde yormayan bir isyan işliyor insanın derinlerine
sevgilerimle
fidan
biliyoruz biliyoruzda inanmak istemiyoruz galiba...
tebrikler Serap hanım sevgiler..
Hani nerde bunca can,
Nerde kucak açtığım insan?
Neden yer bitirir beni ben?
Kaleminize zeval gelmesin kutlarım saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta