Bilinç Eşiği Şiiri - Engin Topkan

I
Sustu radyo dalgası, çekildi derin sular,
Gece kendi kabuğunda sessizce demleniyor.
Yoruldu kelimeler, bitti sahte arzular,
İçimde bir uçurum sessizliği bekleniyor.

II
Duvarlar boyun eğdi, eridi köşe bucak,
Zaman, kırık aynada yönünü şaşırıverdi.
Ne geçmiş tesellidir ne gelecek kucak,
Saniyeler gölgemi dipsiz boşluğa serdi.

III
Kendimle yüzleştiğim o en karanlık düzde,
Hesap sordum yıllara, döküldü eteklerim.
Kazanmak neye yarar bu mutlak, sessiz güzde?
İçimde yeni baştan yenilgi beklerim.

IV
Anılar birer birer silinir hafızadan,
Ne bir yüz net kalmıştır ne de tanıdık bir ses.
Sıyrıldı ruhum artık gürültülü kazadan,
Boşlukta asılıdır aldığım her son nefes.

V
Kendimi arıyorken kendi açtığım çölde,
Yüzleştim gölgelerle, sustu içimdeki çocuk.
Hiçbir iz bırakmadı akıp giden bu sel de,
Geriye sadece kaldı koskoca bir yok oluş.

VI
Varlık dedikleri şey, bir gölge oyunuymuş,
Işık sönünce biter, sahne kalır kapkara.
Meğer her uyanışım yeni bir uykuymuş,
Zamanın sargısı da kar etmedi bu yara.

VII
Mekanlar bükülüyor, zemin altımdan kayar,
Ne yukarısı göktür ne aşağısı toprak.
Zihnim kendi içinde durmadan günleri sayar,
Koptu daldan en son, o en dirençli yaprak.

VIII
Derken bir şimşek çaktı zifiri kararsızlıkta,
Yıkıldı zihnimdeki o sahte korku kalesi.
Anladım; yok oluş yok aslında bu ıssızlıkta,
Karanlık, doğacak güneşin ilk doğum sancısı.

IX
Bıraktım akıntıya kendimi, direnmiyorum,
Bükülen mekanlar da, kaybolan zaman da benim.
Yırtılan gökyüzünden sızan ışığı görüyorum:
Küllerinden doğuyor, küle dönen bu zihnim.

X
Sıyrıldım maddeden, sustu o eski feryat,
Ben hem o uçurumun hem de o göğün kendisiyim.
Aklın sınırlarında yeniden doğdu hayat,
Şimdi mutlak sessizliğin en gür sesiyim.

ENGİN TOPKAN (17.07.2026)

Engin Topkan
Kayıt Tarihi : 17.07.2026 04:47:00