Bilhassa Şiiri - Mustafa Alp

katlanmalı şu hayata,
çünkü sabır, en çok çatlak yerden sızan ışıktır.
uçurumda daha güçlüdür eller.
düşmeye ramak kala anlar insan
tırnaklarının bile bir inancı olduğunu.

uçurtmalar fırtınalarda yükselir,
sakin gökler sadece oyalamadır.
rüzgar sert estikçe
ipler daha sıkı sarılır avuçlara,
ve gökyüzü daha çok sahiplenilir.

koşmalı elbet,
biz dursak da o gelecek ya
zaman ağır bir at gibi,
nefesi ensede,
nal sesleri kalpte.

koşmamak israf olur,
gülmemek, sevmemek.
bilhassa.

çünkü hayat,
bekleyenleri değil,
yürürken düşüp kalkanları hatırlar.

bir sabah,
henüz gün doğmadan
bir kuş geçer içinden insanın
adını bilmediğin bir umut.
kanat çırpar kaburgalarına,
sür der, devam et.

yol uzunmuş,
varsın olsun.
yol dikenliymiş,
kanayacak yer bırakmadıysa
kalp neye yarar?

kırılmalı bazen,
kırık yerden büyür çünkü direnç.
ağlamalı insan,
gözyaşı toprağı yumuşatır.
yeni filizler oradan çıkar.

bir şehrin en karanlık sokağında bile
bir pencere aralıktır muhakkak.
birinin içi yanıyordur
bir başkasının yolunu aydınlatacak kadar.

yorulmalı elbet,
ama vazgeçmemeli.
dizler titrese de,
ses kısılsa da,
bir adım daha.

çünkü hayat,
çatlak fincandan içilen çaydır biraz
eksik ama sıcak.
yarım ama yeterli.

sevmek cesaret ister,
gülmek meydan okumaktır kedere.
ve insan,
en çok yaralıyken öğrenir
nasıl şefkatli olunacağını.

bir gün dönüp bakacaksın geriye,
iyi ki katlandım, diyeceksin,
iyi ki düştüm,
iyi ki kalktım.

ve anlayacaksın
uçurum kenarında tutunan eller,
fırtınada yükselen uçurtmalar,
koşarken tökezleyen ayaklar.
hepsi aynı hikayenin kahramanı.

katlanmalı şu hayata,
ama boyun eğerek değil,
omuz vererek.

çünkü biz dursak da o gelecek ya,
en azından karşılamalı onu
nefes nefese,
ama dimdik.

koşmalı elbet.
gülmeli.
sevmeli.

bilhassa.