Ay nurunu saçıp yıldızlara ışık olanda,
Yedi alemin kapı kilidi özün sevgisi;
Sineme düşüp cesedime abıhayat verir.
Can telaşına düşende kopar kızılca kıyamet,
Varlığı kalır arkada dört ayak tahta binince,
Gafil gezen dünya malını kendin beller.
Cahile söz geçmez sanır taş içinde yapılır ibadet,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
