Bir kaç harfin bendeki kıymetini kimse anlamadı oysa. Yazdığım onca şiirin, onlarca mısranın, yüzlerce kelimenin arasında bir yerlerde, eksikte olsa adını saklamıştım kimse görmedi. Zaten saklı olandı kıymete değer. Zaten değerli olanlar hep saklı kalmalıydı. Sır saklanınca sır olmalıydı. Onca derdin ve kederin içerisinde şükür edeceğin bir şey olmalıydı. Belki geçmişte, belki bugünde ve belkide gelecek zamanda bir yerlerde. " kavuşmak" sadece sözlükteki anlamıyla kalmamalıydı. Tekil şahıs olarak kalmamalıydık. Birileri anlam katmalıydı ve yazılmamalıydık bir yazının farklı cümlelerinde. Nerden bilirdim anlam kattığımız tek şeyin hasret olacağını...
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta