Bilemedim. Şiiri - Özer Keleş

İnsan senin olmadığın sabaha uyanır mı?
insan son nefesini vereceğini bilmeden alır mı kokunu içine?
ellerinde gördüm bensizliği, bilseydim gelir miydim o gün yanına?
gözlerinde hissettim huzursuzluğunu, huzuru senden öğrenmişken.
gider mi asker cepheye öleceğini bilerek?
Yürür mü idam mahkumu sehpaya,
ipin boynunu koparacağını bilerek?
son kez tutacağımı bilseydim bırakır mıydım ellerini?
bakar mıydım bir daha gözlerine, içimdeki ışıltıyı öldürürken.
Sarılır mıydım sana bırakmak zorunda olacağımı bilmesem?
yine sever miydim seni, sevilmeyeceğimi bilsem.
yine alır mıydım seni gönlüme, içimi kanatacağını bilsem.
yine karşılaşır mıyız seni hep gördüğüm yerde?
bir daha göremeyeceğimi bilerek gider miyim ?
giderim vuslat, ben seni sensizlikte sevdim.
Sensizlikte buldum kendimi,
bana bir daha ismimi söyleyemeyeceğini bilsem, izin verir miydim konuşmana?
gelmeyeceğini bilmesem yine gel der miydim?
ellerimi tuttuğunda, diledim zamanın durmasını.
Zamanı kollarından tutup durdurmak istedim kokunu ciğerime bir mühür gibi basmayı.
Seni diledim vuslat, olmayacağını bilerek.
seni sevdim, ciğerimin yanacağını bilerek.
güneş batıdan doğdu vuslat, beni bıraktığın gün.