Bil ki kanmışım... Şiiri - Hasan Belek 2

Bil ki kanmışım...

Gökten süzülürken o Beyaz Kartal,
Dünya bir duraktır, her ömür masal.
İster ipek kuşan, istersen çul al,
Nefsin ateşine, bil ki kanmışım.

​İda’nın başında o yüce nurlar,
Gönül aynasında çözülür sırlar.
Dostun kokusuyla diner kahırlar,
Ben özümü derya, bendi hanmışım.

​Dedemden mirastır o eski vatan,
Çanakkale’de o kefensiz yatan.
Filibe’den gelip Akçay’da batan,
Güneşin ardından, nura yanmışım.

​Kumpir ekmeğini bölüştük bizler,
Pomak lisanında saklıdır izler.
Görünmez el ile silinir yüzler,
Dünyayı ebedi, bir mekan sanmışım.

​Negatif olanın dumanı kara,
Sığmıyor vicdanım, kabuksuz yara.
Pozitif ruhlarla vardım huzura,
Güzel kokulu bir, suya banmışım.

​Şefaat umarken, vefayı bulduk,
Kâh ağlayıp güldük, kâh sararıp solduk.
Adem’den bu yana, ne melez olduk,
Kendimi bir koca, destan sanmışım.

​Hasan dostum der ki; ömür bir nefes,
Ruhun kafesinde kırılır heves.
Gaipten geliyor o ince bir ses;
Meğer bir rüyadan, yeni uyanmışım...

Hasan Belek
14 01 2026- Akçay