Bıktım Usandım Şiiri - Sadık Güler

Doğrudan ayrılan, yolunu bozar,
Usul bilmez olan, gönüller ezer,
Edep bilmez olan, yüzsüzce gezer,
Cahilin dilinden bıktım usandım.

Oturup kalkarken haddini aşar,
Sözün sırası yok, ölçüyü şaşar,
Boş lakırdı söyler, ağzından taşar,
Boşboğaz ehlinden bıktım usandım.

Bir harf öğrenince, fikrini satar,
Bir söz işitince, üstüne katar,
Dün öğrendiğini, ortaya atar,
Ukala elinden bıktım usandım.

Büyüğün önünde yerlere yatar,
Küçüğü görünce havalar atar,
Mevkiyi görünce dostunu satar,
Makamın kulundan bıktım usandım.

Dün canım diyenler yanından kaçar,
Dar günün gelince arayı açar,
Çıkarı bitince zehrini saçar,
Vefasız neslinden bıktım usandım.

Ar aradım da bir iz bulamadım,
Hak aradım da bir söz bulamadım,
İnsan aradım da öz bulamadım,
Bu dünya hâlinden bıktım usandım.