Ben varım, sen yoksun
Sen varsın, ben
Bir boşluğu ağırlıyoruz mütemadiyen
Yan yana dizili odalarımızda
Denk getiremiyoruz bir türlü
Ve bir gün
Nasıl başlamışsa
Nasıl büyümüşse
Nasıl köklenmişse en derine, bir orman gibi
O yerleşik
Tutunmuş
Seni sevdim
Güneşe döndü yüzüm
Şırıl şırıl aktı çeşmeden sular
Toprak bereketlendi
Boy verdi tohum
İnanmalıydık büyüsüne çarpışmaların
Böyle mümkündü iki ayrı düş, tek bir yastıkta
Benim üstü örtük ürkekliğimi
Giderayak ellerinden yakalıyordun
Sende bir gökyüzü
Sende bir mavi
Sende bir umut bulmuştum
Cümle kuşlar toplaşırdı aydınlığında
Şakırdı dile gelmemiş o nameleri
Odalar
Sessiz, kırılgan, uslu
Ser verip sır vermemiş yıllarca duvarları
İçinde ne çok ağlamak saklı, kim bilir
Ne çok düş kırılmış, yerlere düşe düşe
Uzayıp giden bir çığlık gibi
Düşerken boylu boyunca kollarından zamanın
Kapatmışım gözlerimi, son kez görebilmek için
O masmavi göğün altında, aynı ürkek rüyayı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!