Bıçak Şiiri - Özgür Günsay

mevsim ayrılık

gözlerimde ihanet

bakma anlamam nedir çaresi bu kadar kötülüğün

eğ başımı

koy başımdan ağır bağrına

duy susuşlarımı

ve az da olsa anla bu kadar kötülüğün sebebi ben değilim ya?

Benim vücudumda değil

senin gözlerinde yara

bırak kanasın kimdeyse bu kadar hata

ve çağır ellerini vurarak bağrıma

daha zamanı değil de ayrılığın

bunu hak etmedik de

ben sustukça sen zaten biliyordum de

yeltenme yalnızlığıma

gemilerini salma suyuma bir daha

bir insan bir hata ve bir daha asla

buymuş benim bilemediğim

ne kıştır ne yazdır benim mevsimim

sana ilkabahar gelir oysaki sonbaharın kendisidir

bilmek

sırtında taşdığın bir eziyetse bilmektedir

söyle ey çaresizliğim

dilimin ucundaki söylemediklerim eziyet değilse

bildiklerim de değilse

neden bu vakte kadar susuverdim

hayır bu bir yalan

bu hep yalan

etmedim suçumu itiraf

kan da benim, bıçak da benim, yara da benim

olay yerinde en son görülen benim diye neden suçlu ilan edildim

hayır ey insanlar

bilemediniz

ben en büyük savaşı hep kendimle verdim

bıçak benimdi ama yara bıçağa aitti

kan da yarama

ne çaresi var değil mi

umudunu kaybeden bir insan bunları tek tek açıklasa da

mevsim ne eylül ne mayıs'ta

tek başıma değil bir başıma kalmışım kalabalığımın tam da ortasında