Bezginlik Şiiri - Kasım Kobakçı

Sürülerce yığılan bezginlik,
Genişliyor çehremde, bir anlık,
Bir kanat sesi, bir nefes tutumu,
O saniyelik temas kadar, derinleşiyor oyuk...
*
Akabinde, bambaşka bir bölünmeye giriyorum,
Hissedip, o yapışkan dokunuşunu irkilmenin,
Göz kapaklarımı, sımsıkı mühürlüyorum,
Kayıyor hiçliğe tenim...
*
Kırışıklar arasında gezinen, o haşerenin herhangi bir bacağında,
Tonlarca yük biniyor, o küçücük leke devleşiyor,
Ufalanıyorum...
*
Her zerrem, ayrı bir kıymık,
Enkazım şimdilerde,
Bilinmez dağılmışlıkların girdabında,
Suskunluğa saçılan...
*
Vücudum, bin parçaya ayrılırken, o vızıltıda,
Tek bir noktada, toplanıyor bütün ağırlık,
Çatlıyor, sabrımın ince zarı,
Tuzla buz, olmaya adanan...