Beynelminel Şiiri - Mesut Çiftci 2

Beynelmilel bir sızı yüreğimin tam ortasında,
Köleymişim de sanki erememiş ömrüm kurtuluşa.
Ziyan olup gitmişim gibi sanki,
Herkes cama dönüşmüş de
Isınarak sevgiyle,
Bir ben,
Milyarlar içinde tek kalmış bir kum tanesi,
Çölün en ıssızında kaybolmuşum sanki.
Nasıl anlatmalı bu hissi?
Yüzbinlerce yıl önce,
Koca okyanusta,
Yapayalnız bir canlı hücresi,
Yüzbinlerce yıl taşımış bu yalnızlığı
Ve bir türlü kurtulamamış hücresinden.
Meteorlar, depremler, buzul çağları,
Derken tüketmiş nesillerini bir bir.
Kıyamete bir adım kala,
Yine aynı yalnızlık,
Yine aynı histir.
Hayat çoğu zaman terstir;
Sen seversin mesela,
Sevilmezsin fakat,
Nefret edersin hınçla,
Seviliesin kat be kat
Ve hayat
Bitti derken göz kırpar,
Sanki tüm yaptıkların kabahat,
Kötü bir şaka gibi yazgın,
Bir türlü sönmez bu yangın,
Bir kıvılcım yeter,
Külleri tutuşturmaya.
Bir ben miyim diye başlarsan koşmaya,
Beynelminel bir pişmanlık yayılır tüm ruhuna.