Bin dokuz yüz doksan dokuz yılında,
Yolum duştü Beylikova eline.
Doksan dokuz depremini yaşadım,
Ateş düştü Eskişehir iline.
Beylikahır derler imiş eskiden,
Kiralık her şeyim belediyeden,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




TEBRİKLER ÜSTADIM,GÖNLÜNÜZE SAĞLIK....
GENE BEKLERİZ ESKİŞEHİR E VE BOZÜYÜK E DE....
SELAM,SEVGİ VE SAYGILAR,
SELAM,SEVGİ VE SAYGILAR....
ŞAİRCİK, AHMET NECAT UCUR, BOZÜYÜK
Beylikova şiirinizi www.beylikova.tk adresinde yayınlamak istiyoruz müsadeniz olursa. Güzel bir şiir.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta