Ben seni kalbime gömerken, soğuk topraklar üzerime yağıyordu, ter kokuyordu kalbim belliki çok yorulmuştu, baktimki atacak tâkati kalmamış, gömerken atmaya yer kalmamış...
Dinim, mezhebim ve ırkım gözlerinin içindeki çocuktu.
Ürkek, korkak üzerine atılmış kat be kat ağır yük timsali.
Debelenmeden yürümeye çalıştıkça boğazına kadar tırmanan bir sancının gölgesinden korkuyordu.
Etrafından gelen telkinli açıklamalara rağmen sorgulamayı ihmal etmeyen bir çocuk merakı.
Değişmemeye yüz tutmuş geleneksel anlayış kendini dogma ilan edip şeytanın laneti olmuştu.
Kaçmaya çalıştıkça şeytanın laneti peşine takılıp kelle sayılarından haber veriyordu.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta