Beybabam Ömer Faruk Benson'a

Göçtü bu fânî cihândan bir ulu sadr-ı vefâ
Adı kaldı dilde, cismiyse emânette Hudâ

Ömer Faruk idi ismi, özü nûr, kalbi safâ
Bir baba ki gölgesinde büyüdü sabr u duâ

Gam alayı çöktü hâneye, sustu bülbül-i dil
Gözyaşı oldu kelâmım, yazdı kalem hep belâ

Fanî imiş bu cihân, gül de solar, bağ da yiter
Bâkî kalan hoş sadâdır, bir de rahmet-i Mevlâ

Ey giden! Ardında evlâtlarının ahı kaldı
Arşa yükselsin duâları, olasın menzil-i bekâ

Hakk’a yürüdün sen, emr-i ilâhî böyleymiş
Toprakta sükûtun bile bir hikmettir, bir nidâ

Rûhun için Fâtiha’dır şimdi en güzel söz
Rahmet olsun kabrine, nûr ile dolsun serâ